Ο Πέτρος Καλομοίρης, που υπογράφει τους στίχους της νέας δουλειάς
τού μεγάλου δασκάλου της κρητικής μουσικής, Γ. Καλομοίρη, μιλά στην
“Π”“Πρέπει να πούμε στους φίλους μας τους Γερμανούς ότι είναι αυτοί που αιματοκύλισαν δυο φορές την Ευρώπη και αντισταθήκαμε με κάθε μέσο και σήμερα αντιστεκόμαστε με την ποίηση, τη μαντινάδα, τη μουσική και δε θα περάσει αυτός ο φασισμός ή ναζισμός που θέλουν ή ήθελαν ή θα θέλουν”
Με το στίχο αντιστέκεται σε ό, τι συμβαίνει γύρω μας ο κ. Πέτρος Καλομοίρης, ο οποίος υπογράφει τα λόγια στη νέα δουλειά του μεγάλου δάσκαλου της κρητικής μουσικής, Γιώργη Καλομοίρη «Τον Έρωντα πρασσές πρασσές».
Τραγουδούν οι Γ. Καλομοίρης, Β. Σταυρακάκης και Γ. Ξυλούρης (Ψαρογιώργης).
Ο κ. Καλομοίρης μιλά στην «Π» για τις αναμνήσεις του από τα Ανώγεια της δεκαετίας του 1960, το σήμερα και τις ελπίδες του για το αύριο.
Μιλήστε μας για τη νέα σας δουλειά και τις σημαντικές της συνεργασίες.
«Ήταν μία δική μου προσωπική επιθυμία για το δάσκαλο, Γιώργη Καλομοίρη, που επί 65 χρόνια μας έχει δώσει τόσα. Ήταν επιθυμία μου σε λόγια δικά μου να ακούσω το Βασίλη Σταυρακάκη και τον Ψαρογιώργη. Αυτό κράτησε γύρω στα 2,5 χρόνια, ξεκινήσαμε τέλος του 2009 και κάναμε στο σπίτι του Καλομοίρη αρκετές προσπάθειες. Μια λύρα που είναι δύσκολη, όπως του Σκορδαλού, του Μουντάκη... είναι δύσκολη γιατί δεν είναι αντιγραφής, είναι η σφραγίδα της Κρήτης. Oπότε πάνω εκεί θα έλεγα ότι ήταν «επιφυλακτικοί» και οι δύο επειδή η λύρα του έχει δρόμους μοναδικούς, έπρεπε η φωνή τους να προσαρμοστεί και στη λύρα αλλά και το στίχο το δικό μου.
Αρκετοί μιλάνε για ποίηση, όχι στίχο, εμένα μου αρέσει να λέω μαντινάδα και όχι ποίηση. Η μαντινάδα βγαίνει από την καρδιά της Κρήτης, τη ντοπιολαλιά, την απλότητα και όχι πολύ βαθυστόχαστα ενώ η ποίηση φτάνει πριν από το όνειρο, ξεπερνάει την ίδια την κοινωνία, πάει πολύ μπροστά.
Εκείνο που ξέρω είναι ότι η ποίηση είναι κάτι πρωτοποριακό από την εποχή της Σαπφούς, που οι αρχαίοι Έλληνες μας έδωσαν τα φώτα για τα οποία όλη η Ευρώπη μιλάει σήμερα, παρότι ξέχασαν τι σημαίνει Ελλάδα αλλά οφείλουμε εμείς να τους θυμίσουμε δυο πράγματα.
Πρέπει να πούμε στους φίλους μας τους Γερμανούς ότι είναι αυτοί που αιματοκύλισαν δυο φορές την Ευρώπη και αντισταθήκαμε με κάθε μέσο και σήμερα αντιστεκόμαστε με την ποίηση, τη μαντινάδα, τη μουσική και δε θα περάσει αυτός ο φασισμός ή ναζισμός που θέλουν ή ήθελαν ή θα θέλουν. Γιατί πιστεύω ότι τα πάντα είναι πολιτικά και ο στίχος, η ποίηση και η μουσική.»
Πώς είναι πολιτικός ο στίχος;
«Όλα τα λέει αυτή η μαντινάδα «Όποιος λαός τη γλώσσα ντου ξεχνά και δε θυμάται, στο λήθαργο του μαρασμού παντοτινά κοιμάται». Από την ώρα που η γενιά μας σπρώξαμε τη νεολαία στο ίντερνετ και νομίζει ότι επικοινωνεί- που είναι ένας λαβύρινθος απόλυτης μοναξιάς- τα παιδιά μας σήμερα ζούνε σε μια απόλυτη μοναξιά και χάσανε την επικοινωνία με τη φύση, την παρέα, το παιχνίδι και νομίζουν ότι επικοινωνούν και παίζουν. Δε φταίνε οι Γερμανοί, οι Γάλλοι... πιστεύω ότι ο καθένας μας ως Έλληνας έχει προσωπική ευθύνη για την κατάντια τη σημερινή και κυρίως γιατί οι πνευματικοί άνθρωποι σίγησαν».
